Hutt Valley ontdekken

Heenreis

Seoul

Auckland

Rotorua

Wellington

South Island

Laatste dagen

Terugreis

 
 
   

Een echte zondag!!! Vanochtend om 9.00 uur komt Anne-Marie mij vrolijk uit bed halen, de ontbijttafel wacht. Brave ik, sta op en eet wat fruitsalade (vers, zelfs de pitten uit de druiven). Daarna rijden we naar Lower Hutt en bezoeken de modeltreinen expositie. Het is er druk. Een dertiger heeft samen met zijn vrouw onderdelen van zijn levensgeschiedenis nagebouwd. "Modeltrains are about entertainment, so I try to entertain". Hij is acteur van beroep. Allerlei leuke anekdotische details zijn verwerkt in hun opstelling. Hij vertelt dat alle steentjes met de hand geschilderd zijn door zijn vrouw, het zijn er duizenden van 2 bij 3 mm!

's Middags probeer ik de hond te leren loslaten. Helaas heeft hij geen naam, maakt leren extra lastig. Uiteindelijk blijft hij van de stok af die ik vasthoud, maar met moeite. Later op de middag wordt op de deur geklopt. Ik doe open, daar staat Ayla met een vriendinnetje. Of wij weten wanneer de bus naar Wellington gaat. Die blijkt pas over een uur te gaan. Saskia besluit ze te komen ophalen. Of ze zin in een spelletje hebben, sjoelen. Het is zeker 30 jaar geleden dat ik dit gedaan heb. Anne-Marie is goed. Ik maak van mijn beurt een showtje. Helpt niet, Anne-Marie blijft winnen. [^]

Maandag, ik fiets naar Lower Hutt, dik 11 km heen en 11 km terug, heuvel op, heuvel af, tussen de regen door. Mijn zus spreekt zowaar haar bewondering uit dat ik dit kan. Fietsen gaat steeds gemakkelijker. De versnelling omhoog kent 7 standen, waarbij 7 het zwaarst is. Kan ik vorige week met moeite in de eerste versnelling omhoog komen, nu gaat het al in de 5. Ik denk erover om een tocht over het zuidereiland te gaan maken in november, met de fiets. Er is een reisorganisatie die dergelijke tochten organiseert, lijkt me leuk om te doen. In de bibliotheek leen ik Hitch Hikers Guide to the Galaxy. Dit schijnt een grappig boek te zijn. Ook leen ik een boek over trappen maken, ter voorbereiding op de grote klus. 's Avonds ga ik met mijn zus naar woodwork class. Ik besluit te gaan draaien. Na enige tijd blijkt het de standaard voor het vogelbad dat in de tuin moet komen, te worden. Later lezen we dat er weer een aardbeving is geweest, weer niets gevoeld. [^]

Vandaag, woensdag, is het eindelijk droog. Ik werk voor de eerste keer in de tuin. De braamstruiken moeten weg. Ik verontschuldig me steeds tegen die arme struiken, zeg dat mijn zus het nu eenmaal zo wilt. Ook allerlei andere planten die zij onkruid noemt eindigen hun leven door mijn handen. Wat zij tuin noemt is eigenlijk een wildernis, dus ik heb veel werk en veel te verontschuldigen. 's Middags fiets ik weer naar het boeddhistisch klooster. Ik wandel, geniet van de natuur en mediteer daar in mijn uppie. Volgende keer neem ik mijn fototoestel mee. [^]

Donderdag: volgens Anne-Marie ben ik al een echte kiwi aan het worden. Vanmiddag heb ik muffins gebakken (zijn nog lekker ook) en vanavond naar cursus geweest. Ik ben dus op de goede weg! Vandaag is het lekker weer geweest. Ik heb zo beetje de hele dag in de tuin gewerkt (uitgezonderd de muffins maken). [^]

Vrijdagochtend is weer sculpture class! Ik word opgehaald door Sonia. Haar tweejarig dochtertje staart mij de hele rit aan. Soms roept ze "a yellow car". Haar moeder legt uit dat ze kleuren leert en een absolute voorkeur voor geel heeft. "Oh, yes, a yellow car" bevestig ik haar observatie. Ik begin weer met een moddermonster. De klei is zo zacht dat ik veel steun erin moet maken. "Is dat de neus", vraagt een medecursist. Maar hoe kan ik dat nou weten, ik ben geen deskundige op het gebied van moddermonsters. Ik zeg haar dat ik dat niet weet, dat ze zelf maar moet gaan kijken in de kokende modderpoelen van Rotorua. Ze kijkt me aan of ik een beetje geschift ben. Ze kan het niet ontdekken, kijkt blijkbaar niet goed (of lang) genoeg.

Na afloop van de class wordt ik door Sue bij Melling Station afgezet. Vanaf daar loop ik omhoog naar de Raphael school. Ik loop verkeerd. De school is dichtbij, maar er zit nog een hele vallei tussen. Dus weer terug en goed gelopen. Anne-Marie moet nog werken, dus wacht ik geduldig tot zij klaar is. Als een braaf kind zit ik op een stoel in haar kantoor. En ik maak met waskrijt een tekening. Daarna maak ik er een "echt" Rudolf Steiner lijstje om en schenk Anne-Marie het resultaat. Als ze klaar is laat zij mij de school zien, ze is er zo trots op. Terecht, want zij heeft mee deze school opgebouwd tot wat het nu is. Wim zegt dat Anne-Marie de school is, zij regelt en zorgt voor alles, tot en met het kopen van afwasmiddel en toiletpapier.

We gaan naar Petone en eten daar wat. Via de heuvelrug rijden we naar huis. Anne-Marie laat mij zien waar Susanne vroeger paarden heeft gevoerd, een afgelegen gebied, Belmonte Regional Park. Ook wijst zij mij waar Susanne Phil heeft gevonden. "Daar aan de andere kant van die heuvel. Hij had een open beenbreuk, is daarmee de heuvel opgeklommen en aan de andere kant weer naar beneden gelopen". "Waarom heeft hij niet gewacht", vraag ik. "Aan de andere kant was water". Wat is er zo belangrijk aan water, wat moet die man veel pijn geleden hebben, denk ik. "Een open botbreuk, dat moet flink gebloed hebben? "Ja", zegt Anne-Marie, "overal waar hij gelopen had lag bloed, je kon zijn spoor precies volgen". Ik wil weten hoe het afgelopen is en vraag: "Is zijn been weer goed gekomen?" Haar antwoord: "hij is afgemaakt" geeft mij een schok. Ah, sh.., ze praat niet over een man, ze praat over een paard, Phil is een paard! "De veearts is gekomen en die heeft hem afgemaakt". [^]

De volgende dag. We halen Joanna, een vriendin van Anne-Marie, op. Gedrieën rijden we naar Paekakariki beach. Met een zak vol stenen, stokken en schelpen rijden we verder. Het regent. We rijden door naar Paraparaumu. Van de prachtige geraniums langs de weg wordt na enige aarzeling toch maar geen stekje meegenomen. Verder naar Waikanae, daar winkeltjes gekeken en honing in de raat gekocht. Terug in Paraparaumu drinken we thee, eten iets en bekijken de plaatselijke fancy fair. Op weg naar huis besluiten we te gaan kijken in het grootste museum van het zuidelijk halfrond, het Southward Car Museum. Daar staat zowaar een Ford Prefect, de auto waar een van de hoofdpersonen uit The Hitch Hiker's Guide to the Galaxy naar vernoemd is. Natuurlijk maak ik een foto, ga ik naar Don sturen, hij heeft mij dit boek aangeraden! We lopen in heerlijk weer op Paraparaumu Beach, nog een zak vol met vondsten: is elke schelp een juweel... Via Pauatahanui rijden we naar huis. Vanavond weer een stukje van mijn website afgemaakt, de foto's van Auckland staan er nu ook op. [^]

de volgende weken, week drie en vier dus

[Heenreis] . [Seoul] . [Auckland] . [Rotorua] . [Wellington] . Hutt Valley . [South Island] . [Laatste dagen] . [Terugreis]
























       
     
emailen