De heenreis op 30 september, 1 en 2 oktober

Seoul

Auckland

Rotorua

Wellington

Hutt Valley

South Island

Laatste dagen

Terugreis

 
   

Schiphol is druk. Voor de douane staan lange rijen wachtende mensen. Geen mes, schaar of ander scherp voorwerp mag het vliegtuig in, alles wordt minitieus gecontroleerd. Mammie zwaait mij uit, nog een laatste knuffel en goede raad. De reis is begonnen, eerste etappe: Frankfurt. Vergezeld door mijn nieuwe knuffel, Loulou, en goede wensen loop ik de terminal in. Ik moet Suzanne nog bellen, zij weet nog niet dat ik voorlopig verdwijn naar de andere kant van de wereld. Alles is plotseling zo snel gegaan. Pas sinds afgelopen woensdag weet ik dat ik vandaag naar Nieuw Zeeland vertrek.

De trein naar Schiphol heb ik op het nippertje gehaald, nauwelijks 4 minuten voor vertrek ben ik het station ingehold. Jet is meegehold, met haar acht gulden heb ik een enkele reis naar Schiphol gekocht. Bij de trein los ik mijn schuld af, stap in en vind een zitplaats. Terug naar de deur, zwaaien, zwaaien, tot over twee maanden. De deuren sluiten, zolang mogelijk hou ik Jet in zicht. Nu ben ik echt op weg. [^]

Feilloos in Frankfurt aangekomen. Het is onduidelijk waar ik moet zijn voor de volgende etappe. Eerst word ik naar uitgang B26 gestuurd, dit blijkt helemaal achterin de terminal te zijn. Het is de verkeerde plaats, dit is een vliegtuig van Lufthansa dat naar Seoul vliegt. Ik vlieg met Korean Air, informatie die ik niet aan gegeven had. Vriendelijk vertelt een jonge vrouw mij dat ik naar terminal 2, hal D moet, met de Skyline, gewoon de borden volgen. Dit doe ik. Ik kom bij twee wagons, de ene stampvol, de andere helemaal leeg. Ik kan geen open deuren vinden waardoor ik in de stampvolle kan. De lege kan ik zo binnen lopen. "Vertrek over 10 seconden" staat aangekondigd. Gaan de twee wagons allebei, of blijft de lege achter? Ik probeer opnieuw of ik de volle wagon in kan, lukt nog steeds niet. Als de aankondiging 0 seconden is wip ik toch maar de lege wagon in, ik zie wel. De deuren sluiten en als enige in de voorste wagon heb ik een prachtig uitzicht over Frankfurt als de trein naar de andere terminal zoeft.

Halverwege hal D is pas een loket bemensd. Ik vraag waar ik de vlucht naar Auckland van Korean Air kan vinden. Niet in hal D, maar in hal E moet ik zijn. en die balie is over een uur weer open. Ik zie een plek waar ik kan internetten en vermaak me met het schrijven van mailtjes. Mijn tas met computer, fototoestel, drinken, toiletspullen, eten, boeken, paspoort, adressen en vliegticket is zwaar. Ik probeer zo min mogelijk te sjouwen. Om 7 uur ga ik op zoek naar de goede balie. Zowaar, ze zijn net begonnen. Ik regel een raamplaats achter in het vliegtuig, waar maar twee stoelen naast elkaar staan. Het vliegtuig is halfvol, ik blijk geen buur te krijgen. Die twee stoelen zijn toch niet zo handig, nu kan ik niet languit liggen. Eerst krijgen we eten, ze hebben voor mij een strict vegetarisch menu besteld, dus ook geen melk of eieren. Als ik nog een broodje vraag komen ze zich verontschuldigen, ze hebben geen brood meer dat bij mijn menu past. Ik stel ze gerust, een gewoon broodje is ook prima. Iedereen begint zich te installeren voor de nacht. Ik probeer mij op te vouwen op de twee stoelen. Als ik mijn hoofd aan de gangpadzijde leg, dan kunnen mijn benen over de armleuning aan de andere kant liggen. Comfortabel is anders. Hazeslaapjes lukken, steeds mijn benen verleggend. [^]

Ik word wakker, kijk op mijn horloge. Het is bijna twee uur, we zijn nu zes uur onderweg. Voorzichtig schuif ik het luikje voor het raam omhoog. Wat ik zie is adembenemend. De zon komt op boven Mongolië! Wat een prachtig gezicht. Ik pak mijn camera en neem een foto. De stewardess komt vragen of ik het luikje weer dicht wil doen, voor de andere passagiers. Maar dit is te mooi om niet te kijken. Ik loop naar het allerachterste raampje en vraag of ik dat een beetje open mag doen. Ze kijkt zuur en geeft toestemming. Het raam zoveel mogelijk met mijn lichaam afschermend kijk ik naar het wonderschone landschap dat zich op 12 kilometer onder mij bevind. Ik neem prachtige foto's. Voor de zekerheid ga ik vragen of ik in de cockpit mag kijken. De stewardess is verschrikt, nee, nee, that is against safety regulations! Ik kan het toch proberen. Ik ga terug naar mijn raampje en geniet verder. Zulk een desolaat landschap heb ik nog nooit gezien. Toch is overal menselijk ingrijpen zichtbaar, onbegrijpelijk vanaf deze hoogte. Ik geniet meer dan een uur. Dan verdwijnen de bergen.

Ik ga nog wat proberen te slapen. Met toestemming van de man in de stoel voor mij, ga ik op de grond liggen tussen de stoelen en de wand van het vliegtuig. Daar kan ik languit liggen. Als ik een stoot tegen mijn hoofd krijg van de voet van degene die weer een stoel eerder probeert te slapen, zak ik een beetje af. Daarvoor moet ik de tas van mijn achterbuurvrouw wat achteruit schuiven. Zij begint deze weer terug te schuiven. Na enige geluidloze strijd vinden we een positie waar ze blijkbaar tevreden mee is, het geduw houdt op. Ik slaap nog eventjes. Als ik weer wakker word en uit het raampje kijk zie ik de chinese muur, althans, dat verbeeld ik me. Langzaam komt het binnenste van het vliegtuig tot leven. Het is nu toegestaan om de schuif open te zetten en ik kan vanuit mijn stoel China voorbij zien trekken. De meest mooie luchten en vergezichten krijg ik te zien. Wat is vliegen prachtig! [^]

We landen in Seoul. Daar heb ik zo'n 8 uur door te brengen. Degene die voor mij zat heeft verteld dat ik zo'n 2 uur nodig heb om de stad in te komen, en raad mij af het vliegveld te verlaten. Desondanks besluit ik toch te gaan. Waarschijnlijk kom ik maar een keertje in mijn leven hier, is jammer om deze kans niet te grijpen. Mijn bezoek daar staat onder de link Seoul.

Opnieuw gaan we omhoog, met enige vertraging omdat er iets niet in orde was met het vliegtuig. Weer heb ik een raamplaats kunnen krijgen. Naast mij zit een jonge vrouw uit China. Ze blijft 6 maanden in Wellington om engels te leren, dat blijkt hard nodig. De immigratie-kaart invullen lukt haar niet, ook niet met mijn ondersteuning, verbaal of anderszins. Wel hebben we veel lol. Na een half uur geef ik op, de stewardess vindt iemand die beide talen spreekt en op die manier wordt de kaart toch correct ingevuld. Als we landen neem ik afscheid. De landing is een teleurstelling, ben ik daarvoor de halve wereld rondgevlogen? Regen, vlak terrein en een klein vliegveld. Als dit Auckland is dan lijkt het verdraaid veel op Nederland. Ik zie een palmboom, nu, dat is tenminste iets anders. Buiten is het klam warm. Ik loop door, volg de richting Arrivals. Een prachtige man, donker, met een donkerblauwe blouse, rode ceintuur en witte rok, staat langs de kant. "Fiji welcomes you" staat er op een bord. Geen alarmbel. Bij de douane geef ik mijn immigratie-kaart af. Nee, dat is de verkeerde, heb ik niet zo'n blauwe gekregen? Nee. Na enig gezoek wordt er een blauw formulier voor mij neergelegd. Dat moet ik invullen. Nu begin ik te twijfelen. "Ben ik in Auckland? Nee, je bent in Fiji, moet je naar Auckland, dan moet je naar de transithal". Sh.. dit is een tussenlanding. Nergens op mijn papieren staat dat ik een tussenlandig in Fiji zou maken! Ik pak mijn tas op en ga naar de rij 40 meter verderop, de transits. Douane, een uur wachten, lijsten die met de hand nagekeken worden, terug in hetzelfde vliegtuig om na drie uur weer op te stijgen. Mijn chinese buurvrouw is er ook weer. Nu echt naar Auckland. Ik ben moe, de teleurstelling heeft mij veel energie gekost. En de gepofte kastanjes uit Seoul gaan hun tol eisen, ik moet vaak naar de toilet en heb buikkrampen. Bij het binnengaan van het vliegtuig heb ik geklaagd over het ontbreken van informatie over de tussenlanding. Vlak voor we in Auckland aankomen, krijg ik van de purser officieel namens Korean Air excuses aangeboden. Keurig hoor. [^]

Heenreis . [Seoul] . [Auckland] . [Rotorua] . [Wellington] . [Hutt Valley] . [South Island] . [Laatste dagen] . [Terugreis]





















       
     
emailen