Van hete rivieren, blubberende aarde en stomende heuvels

Heenreis

Seoul

Auckland

Wellington

Hutt Valley

South Island

Laatste dagen

Terugreis

 
   

De afspraak met Saskia (mijn nichtje) is dat ik vanavond om 8 uur haar bij de Tourist Information in Rotorua zal ontmoeten. Met een auto rijden we dan in een paar dagen naar Wellington. 's Morgens om kwart voor acht sta ik met al mijn bagage op de bus te wachten. Als het lang duurt besluit ik toch de Link-bus te nemen. Hiermee kom ik in de buurt van het station, de rest moet ik dan lopen. Halverwege de rit, wachtend voor een verkeerslicht, zie ik een bus die wel helemaal naar het station gaat. Ik vraag aan de chauffeur of ik die bus mag proberen. De deur gaat open. Ik loop voor langs en klop op de deur van de andere bus. Die gaat open, ik kan instappen, het is de goede bus. Voor vijftig dollarcents word ik bij het perron afgezet, hoef ik niet te sjouwen. Het station is niet meer dan een paar platforms. In een rij staan mensen te wachten op de controle van hun reservering. Bagage krijgt een label en wordt opgestapeld op een kar, gaat straks de bagagewagen in. Mijn ticket klopt, ik vraag om een raamplaats. Helaas heb ik een gangplaats toegewezen gekregen. In de trein moet ik maar overleggen met de treinmanager of ik een andere plaats kan krijgen. De dame die de labels heeft uitgedeeld komt mij te hulp: "It ain't busy today. Can't she have another seat? Let me see, she has 11c and 14d is still available. Please, John, give her 14d?" Het is geregeld, ik heb een raamplaats! En ook nog zonder buur! De trein vertrekt een keer, tijd is niet belangrijk, wel of iedereen aan boord is. Achtertuinen, industrie terreinen, grazige weiden, heuvels, koeien en kalveren. Wat laat voor een kalf, schiet door mijn hoofd. Het is hier lente, realiseer ik mij plotseling. Deze wereld is omgekeerd. Dag en nacht verwisseld wen ik nu aan, herfst en lente wisseling is moeilijker te bevatten. Het landschap lijkt op België, later op Schotland en Ierland. Tijdens de reis wordt informatie gegeven. De gevechten tussen de Maori's en engelsen wordt uitgebreid besproken, inclusief trompetgeschal, hoefgetrappel en geweerschoten. Mensen zwaaien naar de trein, koeien rennen verschrikt weg, deze trein komt één keer per dag langs. Dan wordt het landschap wat ruiger. [^]

Het regent bij aankomst in Rotorua. Nadat ik mijn rugzak opgehaald heb stap ik in een van de klaarstaande vervoersmogelijkheden, een personenbusje. "Where're you from" vraagt de chauffeur. "From Holland". Hij heeft geen aandacht voor mijn antwoord. Als hij zich weer naar mij keert herhaal ik de informatie. "Ah, from Holland!" Iemand buiten het busje reageert, steekt haar hoofd in de auto en vraagt of ik uit Holland kom. Ja. Ken ik iemand die Saskia heet? Ja, ik kijk nu beter naar de vrouw. Kort grijs haar, gezet, bril, vriendelijk gezicht. "I'm Angela's mum. Saskia rang me this morning, so I'm here to pick you up." Of ik mee wil naar hun huis. Wat een heerlijke verrassing! Ze heeft op mij staan wachten, maar me niet uit de trein zien komen. Ik sleep mijn rugzakken uit de auto, geef Diana een flinke knuffel en stap in haar auto. Onderweg zie ik overal stoom uit de grond komen. Thuis ontmoet ik Dennis en Herschi, de hond, en later ook Ayla. Thee en eventjes niets moeten, zalig! Saskia belt op, ze zal hier pas om 19.00 uur zijn. Ik ga op bed liggen en wordt wakker van een klop op de deur. Ik knuffel Saskia, eindelijk. En ontmoet Angela. Na wat overleg, ook met Anne Marie, besluiten we hier te blijven tot zondag, om dan gezamenlijk terug te rijden naar Wellington. De bedden worden verdeeld, deze dag is voorbij. [^]

In Rotorua zijn betekent vulkanische activiteit bezichtigen. Dennis raadt een wandeling in de Waimangu vulkanische vallei aan. Saskia en ik gaan samen, we mogen de auto van Angela gebruiken. Na het kopen van entree kaartjes en proviand lopen we een wonderbaarlijk gebied in. Ruim een eeuw geleden is hier een vulkanische uitbarsting geweest. Alle flora en fauna werden vernield, het landschap veranderde op slag totaal. Het kleine meer werd enorm groot, nieuwe heuveltoppen verschenen, de "white and pink terraces" verdwenen en twee mensen kwamen om. De aarde kookt, borrelt en blupt nog altijd. Het water van de stroompjes is warm. Rode aarde blijkt ook warm te zijn. Ik hoor kokende modderpoelen, bloemp bloemp, een laag geluid, maar zie ze niet. Overal komen pluimen stoom uit de aarde. Adembenemend zijn de vergezichten. De meest wonderlijke kleuren worden gecreëerd. En wat een vermogen tot herstel! Weelderige flora overal, bijna op elk stukje grond groeit wel wat. Allerlei vogels om ons heen, tui, fantail. We zien een ijsvogel. Een stilstaand meer, 30 meter beneden ons, is bedekt met groene kroos, bijna fluoriscerend. Een engelstalige jongen wil proberen een steen te erin te gooien. Ik kijk hem strak aan en zeg in het nederlands hoe flauw en kinderachtig dat is. Hij kijkt verschrikt, onbegrijpend, dan begrijpend, laat de steen vallen en loopt door. Hoezo is 80% van onze communicatie bodylanguage? Onderweg volop genietend lopen we langzaam naar de waterkant. Een boot brengt ons naar een paar uithoeken van het meer, ook hier prachtige beelden. We nemen de bus terug naar de ingang, ik ben stuk van alle indrukken. Ik doe het typisch nederlandse voorstel om ergens een kopje thee te gaan drinken. Volgens Saskia is de dichtsbijzijnde gelegenheid zo'n 30 km verderop. Dan maar terug naar huis, misschien dat we onderweg toch iets tegenkomen. We rijden een Maori kamp binnen, helemaal voor toeristen ingericht. 's Avonds is hier een spektakel, nu zijn er winkeltjes. Ik zie de meest lekkere warme muts die je kunt bedenken. Zo'n muts zoek ik voor mijn kale hoofd! Iedereen vind dat de muts mij goed staat. Maar wordt toch liever niet gezien met mij terwijl ik 'm draag. In Rotorua drinken we iets warms (thee dus) met iets lekkers, ik een verrukkelijke muffin. 's Avonds vermaken wij ons met het een vergroot"glas" en mijn digitale camera. [^]

Zaterdagochtend, het regent. Het regent om voorlopig niet meer op te houden. Voor ons toeristen een belangrijke hindernis om naar buiten te gaan. Alle boeren juichen, dit is het einde van de droogte die in september is geweest. We besluiten toch op zoek te gaan naar kokende modderpoelen. In Rotorua zelf ligt een Maori "pa" in een gebied met veel vulkanische activiteit, Whakarewarewa. We schuilen voor de regen door een "concert" bij te wonen. Ik leer Kia Ora zeggen. Ze zingen en dansen een half uur, super toeristisch. Ik geneer me eigenlijk een beetje dat ik dit mee in stand hou. Excuus: deze Maori stam heeft er een goed inkomen aan. Saskia en ik lopen het vulkanische gebied in. Keurige paden, met een houten afrastering. De geiser spuit continu, fascinerend om te zien! We worden drijfnat, van de regen, van de geiser, van de mist. Dapper blijven we nog ruim een uur doorlopen. De oogst: een paar kleine kokende modderpoelen, een natuurlijke kookpot en mooie vormen. We halen muffins en koeken en rijden naar huis voor droge kleren, warmte en afternoon tea. Dankzij Angela hebben we een zeer gewaardeerd cadeau voor Diana kunnen kopen, een cd van Bond. Het is lekkere muziek, ik kan niet stil blijven zitten en moet dansen! [^]

[Heenreis] . [Seoul] . [Auckland] . Rotorua . [Wellington] . [Hutt Valley] . [South Island] . [Laatste dagen] . [Terugreis]
































dennis
maryon
saskia
saskia














       
  [^]     
emailen